Spirituele pareltjes van poëzie
Een selectie van 122 pareltjes van poëzie
Mijn naam is Peter van Hooij. Ik ben geboren op 10 maart 1972 in Arnhem. Ik ben vrijgezel (hetero) en ik voel mij intens gelukkig. Ik ben een vriendelijke man die stevig in zijn kracht staat. Ik ben tevens een gepassioneerd gevoelsmens, wat je kunt zien en voelen in mijn gedichten. Ik was een zelfstandig ondernemer: Sun Tzu bedrijfstrainer en docent in de Chinese krijgskunsten (onder meer Shaolin Kung Fu en Tai Chi Chuan). Tegenwoordig doe ik het rustig aan vanwege een bindweefselaandoening en de daaruit voortgekomen beperkingen. Ik woon in Arnhem-Zuid (Appelgaard). Ik heb in mijn huis van één van de drie slaapkamers op de bovenverdieping een meditatieruimte gemaakt, waar ik elke dag mediteer. Ik ben regelmatig te vinden in het Immerloopark (Park Immerloo), waar ik Qigong (Chi Kung) beoefen, waar ik wandel en waar ik mij verwonder over de natuur (zoals de vogels en de bomen). Ik ben makkelijk herkenbaar met mijn kaalgeschoren hoofd en mijn loopstok.
Je kunt geen contact met mij opnemen. Op mijn eigen schrijfwerk na ben ik verder niet actief op internet (social media, sites, apps en forums). Lekker rustig zonder al die prikkels.
Peter van Hooij
Arnhem, 2 juni 2026
1. Alle dingen
In alle dingen
heb ik rust gezocht.
De rust vond ik
toen ik alle dingen losliet.
Dichter Peter van Hooij
2. De loutering des levens
Elke pijnlijke tegenslag
is een wonderlijk nieuw begin.
Door de innerlijke ontplooiing
groei je een andere dimensie in.
Een dimensie met helende mogelijkheden
en een betoverende kracht.
De tedere weg naar jezelf
vanuit een liefdevolle pracht.
Raak nooit verbitterd, verstard of hard
door de obstakels van het leven.
Blijf warmhartig, meegaand en zacht
en standvastig in je streven.
Al is de waarheid nog zo hard,
vol gemis, zorgen en pijn.
Ervaar de kracht diep in je hart,
doorleef het, voel en laat het zijn.
Ook al dreig je af te dwalen
door emoties en tegenslag.
Ontken het niet, ontloop het niet
en weet dat je leven mag.
Niet het vallen is falen,
maar het weigeren om op te staan.
Ook jij hebt de kracht in je
om jouw levensweg te gaan.
Langzaam ontwaakt dan een nieuw begin
en schuiven hindernissen opzij.
Vele mogelijkheden die jij hebt
komen dan weer voorbij.
Je bent gelouterd en wijzer
en dan zomaar op een dag,
kan je nieuwe kansen aan
en zie je wat je eerst niet zag.
Van binnen nu zoveel rijker,
een mens die karakter heeft.
Doordat je pijn en vreugde kent
en een leven hebt geleefd.
Daar sta je dan kleine mens,
weer midden in een groots bestaan.
Je weet nu echter wel;
jij kan vele dingen aan.
Dichter Peter van Hooij
3. Verliefdheid der jaargetijden
Ooh meisje, je moest eens weten
wat jij zoal met mij doet.
Zoals de bloeiende ontluiking
die ook de lente voedt.
Ooh meisje, je moest eens zien
hoe jij in mij leeft.
Zoals de zomer zichtbaar maakt
waar de vlinderbloesem zweeft.
Ooh meisje, je moest eens voelen
wat jij in mij losmaakt.
Zoals het herfstblad dwarrelend valt
en onzeker de grond aanraakt.
Ooh meisje, je moest eens ervaren
hoe diep jij in mij bent.
Zoals de pijnboom groen blijft
en de winter niet herkend.
Ooh meisje……
Dichter Peter van Hooij
4. Het verlaten strand
Ik zie jou nog lopen op het verlaten strand.
Met je lieve voetjes in het zand,
loop jij naar mijn open armen.
Onder het prachtige avondrood,
praatten wij over de naderende dood.
Met jouw woorden wist jij mij te warmen.
Jij zei: “Ik zal je nooit verlaten.
Ik zal nabij zijn en verder praten.
Lieve schat, ik hou van jou.”
Zo wandelden wij langs een zee van emotie.
Van een einde hadden wij geen notie.
Nog geen uitzicht op intense rouw.
Ik staar nu over het verlaten strand.
Geen lieve voetjes meer in het zand.
Maar, jij loopt nog steeds naast mij.
Los van lijden en onzekerheid.
Met de dood als een voldongen feit,
ben jij nu eindelijk vrij.
Soms denk ik: “Kan ik wel zonder haar?
Kan ik hier leven en zij daar?”
Ik mis jouw aanwezigheid!
Dwars door alle pijn;
onze liefde zal voor eeuwig zijn,
los van lichaam en van tijd.
Voor altijd samen op ons verlaten strand
wandelen wij door, hand in hand,
met een traan en een glimlach door ons levenslot.
Wanneer het verdriet met mij wegrent,
herinner ik mij dat ik jou heb gekend.
Ons leven samen kent geen slot.
Dichter Peter van Hooij
5. Geen afscheid
Zij sprak ware woorden
toen zij daar zo hulpeloos lag.
Net uit narcose gekomen
toen zij mij naast zich zag.
‘Luister jongen, uit gaat mijn vuur,
maar mijn liefde heeft zich in jou verlengd.
Dit is hier mijn laatste uur,
maar oneindigheid is wat het leven schenkt.’
Na een leven een uur van leven.
Wat een wonderlijke tijd.
Een uur van leven dat ons deed beseffen;
dit is voor ons geen afscheid.
Dichter Peter van Hooij
6. Laat los en vertrouw
Ga maar, lieve schat
Een engel wacht op jou
Jouw leven gaat daar verder
Laat los en vertrouw
Ga maar, lieve schat
Ik hou zoveel van jou
Jouw leven gaat daar verder
Laat los en vertrouw
Ga maar, lieve schat
Ik hou contact met jou
Jouw leven gaat daar verder
Laat los en vertrouw
Ga maar, lieve schat
Ik kom weer terug bij jou
Jouw leven gaat daar verder
Laat los en vertrouw
Dichter Peter van Hooij
7. Bergdal van het lijden
Ik reis niet naar de bergtop,
maar door het bergdal van het lijden
en vind daar zalig mijn hemels hart.
Eeuwig is de zonsopkomst,
gevleugeld mijn vergeten bloed,
in zaligheid niet meer getart.
Als een pelgrim, voet voor voet,
kom ik nader tot de dood,
waar het ware leven zich ontward.
Dichter Peter van Hooij
8. De tijd
De tijd kan eindeloos lang duren
Al die langgerekte uren
Terwijl een gelukzalige week
soms slechts een seconde leek
Tijd is traag en tijd is vlug
Je krijgt de tijd nooit meer terug
De tijd is ook niet te stoppen,
zolang je hart zal blijven kloppen
Je bent allemaal onderhevig aan de tijd,
maar je leeft voort in eeuwigheid
Het enige wat telt in de tijd
is dat je leeft in liefde en genegenheid
Dan zal je naar de hemel gaan,
waar de klok niet langer door zal slaan
Geen tijd meer voor pijn en lijden
Daar zal de dood je van bevrijden
Dus als het tijd is om heen te gaan,
onder de jonge of oude maan,
dan is er alleen het hemelse geluk
en dat gaat door de tijd niet stuk
Dichter Peter van Hooij
9. Waterspiegeling
Ik keek mezelf aan vanuit de oppervlakte
met een diepe blik als het zuivere water.
Door de heldere tinten blauw en groen
probeerde ik voorzichtig de bodem te vinden.
Zonnestraling die op het water neervlijde
versterkte slechts mijn schaduwzijde.
Vrede dreef sereen in mijn ogen
en zwom voorbij aan toen en later.
Een blik die elke gedachte oversteeg
in een moment van eeuwigheid.
Het was het water dat verkoeling bood
en mijn ego verdronk een stille dood.
Dichter Peter van Hooij
10. Het nieuwe heden
De harde lijnen in jouw gelaat
verraden een turbulent verleden.
Je zonk totdat je de bodem vond.
Nu alweer het oude heden.
Jouw hoofd kwam langzaam boven water.
Je drijft nu op wispelturige golven
naar de vage bestemming die toekomst heet
en het heden heeft bedolven.
Jouw scheepswrak herbergt waardevolle schatten
op de diepste gronden van het levenswater.
Jij overlevende drenkeling ziet ze niet,
maar vindt ze wellicht later.
In het nieuwe heden.
Dichter Peter van Hooij
11. Ondankbare vogels
In de sluier van ochtendschemer
wordt het zachte parksilhouet
tijdens het morgenlied der vogels
langzaam in beelden omgezet.
Uit de kruin van de kastanjebomen
vliegen de spreeuwen en duiven,
terwijl ik in het bedauwde park
met een broodzak sta te wuiven.
Ondankbaar valt er wel eens
een behoefte op mij neer,
maar om voorbijvliegende redenen
voeder ik ze telkens weer.
Dichter Peter van Hooij
12. Natuurlijke levenscyclus
Een dag is als een vlinderbloem;
je plukt ‘m en verwelkt dan wel.
Toch na een nachtje dromen zaaien
oogst je een nieuwe dag weer snel.
Een jaar is als een rozenstruik;
je snoeit ‘m en loopt snel weer uit.
Toch na elke oude groeifase
wordt de nieuwe bloei weer ingeluid.
Een leven is als een appelboom;
je plant ‘m en zal fruit prijken.
Toch na de wortels te versterken
zullen de takken naar de hemel reiken.
Dichter Peter van Hooij
13. Leeft gij uw leven?
Vindt gij ruimte tussen lachen en wenen
en accepteert ge deze wederkerige dans
ten volle bewust en ad rem?
Ziet gij de subtiele details aanwezig
in al het wonderschone u ter leen en
luistert gij naar uw innerlijke stem?
Wanneer gij geestelijk volgroeid zijt
leeft ge tussen tijd en eeuwigheid en
dwaalt ge weldra niet zoekend rond!
Op uw wijde weg des doods
verdween allengs elk onderscheid
waardoor gij louter leven vond!
Dichter Peter van Hooij
14. Armoede in rijkdom
Wel honderd mensen om je heen
en toch voel jij je zo alleen.
De top behaalt in je carrière
en toch is het geld een barrière.
Een prachtige villa onder de linden
en toch kan jij je plaats niet vinden.
Je gezondheid is in een goede staat
en toch ben je bang hoe de toekomst gaat.
Veel tegenslagen heb je nooit gehad
en toch was er één ding die jij steeds vergat.
Tevreden zijn in het huidige moment,
omdat je niet in het verleden of de toekomst bent.
Dichter Peter van Hooij
15. Respectabele vreemde
Uw zichtbaar doorwerkte handen
en de rimpels op uw gelaat
doen levenswijsheid vermoeden.
Vreugde in verdriet zien stranden.
Met de naakte waarheid als gewaad,
raakt het de slechten en de goeden.
U hebt leed op uw schouders zien landen.
Terwijl u loopt is uw stok een weldaad.
Maar uw glimlach, die blijft broeden.
Met u heb ik geen zichtbare banden.
Ik heb nog nooit met u gepraat.
Toch blijft u mijn fascinatie voeden.
Respectabele vreemde.
Dichter Peter van Hooij
16. Het gouden ei
Eens heeft in Barendrecht
een kip een gouden ei gelegd.
Zij heeft voor het leggen van deze pracht
heel diep aan iets moois gedacht.
De boer bouwde een gouden ren
voor zijn verrijkende sierlijke hen.
De kip had niet meer aan iets moois gedacht
en dus bleef uit de gouden pracht.
Toen mocht de kip weer vrij loslopen,
want het echte leven laat zich niet kopen.
De kip kreeg er tien kuikens bij
die later allen zorgden voor een gouden ei.
Dichter Peter van Hooij
17. Natuurmystiek
De vogel zong en zijn lied sprak tot mij.
Werkelijk, de vogel zei
dat alle vogels blijven vliegen.
De wind zal hun dragen,
zonder antwoorden en zonder vragen.
Boven de eeuwige velden van de Grote Geest.
De vogels zijn hier eerder geweest.
Dichter Peter van Hooij
18. Dans met de vlinder
Dans met de vlinder.
Zie de bloemen staan.
Laat vanuit je puurheid
jezelf lekker gaan.
Figuurtjes in de wolken.
Een warme lach.
Weet diep van binnen
dat jij er wezen mag.
Maak toch geen toestand.
Je mag gewoon jezelf zijn.
Laat je hart schijnen,
verwarmend en fijn.
Ga terug naar je onschuld.
Wees lief voor elkaar.
Ga terug naar je hart,
wat jij zoekt vind je daar.
Dichter Peter van Hooij
19. De kunst van het zijn
Het hart is het mooiste instrument
aan alle kanten van de zee.
Als je de prachtige klanken laat trillen
klinken vele harten mee.
Het overstijgt ieder woord en elke daad
wanneer wij dit instrument bespelen.
Want gewoon door er te zijn
raken wij er velen.
Als je hart klinkt resoneert de ander
zo subtiel, meeslepend en fijn.
Luister naar de klanken van je hart;
dat is de kunst van het zijn.
Dichter Peter van Hooij
20. Sublieme illusie
Ik kijk naar de aanstormende vloedgolven
en rustig terugtrekkende eb van de zee.
Een overweldigend gevoel van uitgestrektheid
neemt mijn gedachten onverdroten met zich mee.
Hoe onbeduidend zijn mijn observaties
en hoe beperkend is dan mijn eigen geest?
Hoe kan ik de zee ooit volledig zien
als mijn ogen daar nooit zijn geweest?
Ik zie de gloed van de wassende maan
en de zee weerspiegeld mijn conclusie.
De zon is niet in zee ondergegaan,
maar wat een sublieme illusie.
Dichter Peter van Hooij
21. Het innerlijke landschap
In het innerlijke landschap …..
Waar een gouden hart als een danstrom
slaat en zorgen worden weggedanst,
daar is geen plaats voor kwaad.
In het licht van de liefde die steeds
weer herkanst en geen duisternis toelaat.
In het innerlijke landschap …..
Waar gedachten als zachte wolken aan
de blauwe hemel drijven en zelfs prachtig
zijn bij kille wind. Waar de zonnestralen
warmte bieden alsof de wolken in gouden
brokaat verblijven en beschutting geven
aan het innerlijke kind.
In het innerlijke landschap …..
Waar het goede als het kabbelende meertje
dat de lotusbloem draagt niet tegen de
levensstroom op zal wrijven. Waar gevoel
als de zon de koude hardheid vergeeft
en fonkelend weerkaatsend de ijzige
sneeuw in het bergbeekje doet afglijden.
Waar het levenswater in de eeuwig
voedende bron herleeft en de lotusbloem
doet bloeien in het bergdal van het lijden.
Dat is het landschap waar een zuiver mens naar streeft.
Dichter Peter van Hooij
22. Wat jij wilt
Jij wilt alleen zijn met de bomen.
Jij wilt alleen zijn met de wind.
Jij wilt je geest wat laten waaien
en weer blij zijn als een kind.
Jij wilt geen dingen moeten.
Jij wilt geen volger zijn.
Jij wilt je vrijheid graag bewaren
en lekker dansen op het plein.
Jij wilt de dag laten bepalen.
Jij wilt niet weten wat te doen.
Jij wilt je zorgen laten varen
en rustig liggen op het groen.
Jij wilt één zijn met de dieren.
Jij wilt één zijn met het bos.
Jij wilt je haren laten wapperen
en je voeten in het mos.
Jij wilt de takken laten wiegen.
Jij wilt de bosvrucht in je mond.
Jij wilt de ruimte hebben
om te draaien in het rond.
Jij wilt huppelen door de varens.
Jij wilt drinken uit de fontein.
Jij wilt de tijd nu nemen
om weer even kind te zijn.
Dichter Peter van Hooij
23. Prachtige dame
Prachtige dame, wat ben je wonderschoon.
Je straalt vanuit innerlijke schoonheid.
Je lacht vanuit innerlijke schoonheid.
Je praat vanuit innerlijke schoonheid.
Je leeft vanuit innerlijke schoonheid.
De mooiste schoonheid zit in jou.
Dichter Peter van Hooij
24. Mijn beminde
Ik dreef weg in de omhelzing van mijn beminde.
Al het andere vervaagde, terwijl onze verlangens
werden vervuld in een bed van geurende bloesems
en passionele liefde. Er was geen ik meer en geen jij.
Er was slechts dit moment. Onze harten smolten
samen in een voortdurende zaligheid en elke streling
ging diep tot in de ziel. Ooh beminde, wat heb ik je lief.
Dichter Peter van Hooij
Hieronder volgen de gedichten in mijn eigen stijl (8 regels van 4 korte zinnen).
25. Een passionele kus
Als ik je aankijk en zachtjes in je oor fluister
beginnen je ogen weer te stralen in al hun glans.
Mijn zachte, lieve en passionele woorden
gaan rechtstreeks naar je hart en strelen je ziel.
Met je stralende glimlach zeg je meer
dan met de mooiste woorden te zeggen valt.
Als je lippen zachtjes mijn lippen raken
versnelt mijn hartslag en raak ik in extase.
Dichter Peter van Hooij
26. Ik zie jou
Ik zie jou weleens lopen,
je kijkt me lachend aan.
Ik herken het in je ogen,
je bent een lange weg gegaan.
Vele levens zijn voorbij,
maar hier ben je dan.
Wat een mooie oude ziel,
zoals jij stralen kan.
Dichter Peter van Hooij
27. Het ongezochte land
De zilveren maangloed strijkt
over de glooiende heuvels.
De dag aarzelt te komen
en de nacht weigert te gaan.
De stilte omarmt de rust
van dit prachtige vergezicht.
Ik voel het mysterie
van het ongezochte land.
Dichter Peter van Hooij
28. De nachtelijke hemel
In de nachtelijke hemel
zie ik het kosmische geschenk.
Het sterrenlicht opent de poort
naar een ruimere werkelijkheid.
Woordeloos krijg ik inzicht
in mijn diepste ware wezen.
Ik word gedragen door
het grote wonder van het bestaan.
Dichter Peter van Hooij
29. De oude abdij
De wind doet de boomtoppen
dansen naast de oude abdij.
Tussen de ramen van glas en lood
houdt de oude monnik een preek.
Zijn woorden echoën tussen de stenen
van deze lang vergeten vallei.
Weggespoeld als herfstbladeren
in de oude stromende beek.
Dichter Peter van Hooij
30. Omdat ik hier ben
Het is de inkttraan van
mijn pen die het papier kust.
Met een traan en een lach
in het land der dromen.
Nachtmerries galopperen
voorbij, maar ik voel diepe rust.
Omdat ik hier ben en nergens
anders hoef aan te komen.
Dichter Peter van Hooij
31. De vlinder
Met veel te oude ogen
zag zij zwart en grijs.
Het leven smaakte bitter
ook al was ze wijs.
Toen zag zij de vlinder
als zoete bloesem in de wind.
Ze keek naar de kleuren
met de onschuld van een kind.
Dichter Peter van Hooij
32. De kersenbloesem
De kersenbloesem bloeit
naast het heldere meer.
De zoete geur wordt verspreid
door de zachte lentewind.
Een milde regen daalt neer
op de tere roze blaadjes.
De takken maken een buiging
als mijn chanmeester kijkt.
Dichter Peter van Hooij
33. Een theemoment
Het lentelicht schijnt
het theehuis binnen.
Uw grijze baart glimt
als de porseleinen kom.
Meester wat moet ik doen,
vraag ik vol verwachting.
Zitten en vergeten jongen,
meer hoef je niet te doen.
Dichter Peter van Hooij
34. Je bent chan
Je zit als een rots,
met een geest als het kabbelende water.
Je staat als een boom,
met de energie diepgeworteld in de grond.
Je loopt als een kat,
met vederlichte stappen in het zachte zand.
Je bent als een kind,
met de openheid van de ontluikende bloesem.
Dichter Peter van Hooij
35. Aan de sloot
De lentezon schijnt zacht
en doet het water glanzen.
Waar de witte zwanen dobberen
zie ik blauwe libellen dansen.
Een oranje vlinder fladdert
die de gele bloem verkent.
Zomaar even aan de sloot
een wonderschoon moment.
Dichter Peter van Hooij
36. In de schaduw
De man kwam tot rust
en in zichzelf weer thuis.
In de schaduw van gebladerte,
ver weg van het gedruis.
Het enige wat hij wilde
was rust in zijn gemoed.
Niet bezig hoeven zijn
met wat een ander doet.
Dichter Peter van Hooij
37. Golven van verlangen
Golven van verlangen
naar aanraakbaarheid.
Liefkozen en beminnen
en opgaan in de tijd.
Koestering van aandacht
voor wie je werkelijk bent.
Diep van binnen voelen
dat je ware liefde kent.
Dichter Peter van Hooij
38. Wat ik wil zijn
Ik wil de traan zijn
in je stralende ogen.
Ik wil de lach zijn
op je prachtige mond.
Ik wil de muziek zijn
die jou laat dansen.
Ik wil de schat zijn
die jij nog niet vond.
Dichter Peter van Hooij
39. Een elfje
Ik hoorde haar
zachtjes een liedje zingen.
Met zwierende haartjes
zag ik haar springen.
Ze dartelde vrolijk
door het heidegras.
Toen zei haar moeder
dat het een elfje was.
Dichter Peter van Hooij
40. Weet je nog?
Het vlechten van madeliefjes
tot een prachtige bloemenkrans.
Jezelf met lente omhangen
en blij huppelen in cadans.
Tussen de lammetjes op de heide
in het door bloemen bezaaide gras.
Weet je nog hoe het voelde
toen je nog een kindje was?
Dichter Peter van Hooij
41. Laten we blij zijn
Laten we blij zijn dat
ik ik ben en jij jij.
Laten we blij zijn dat
wij wij zijn.
Al valt het soms niet mee
om mij, jou en ons te zijn.
Laten we blij zijn dat
wij wij zijn.
Dichter Peter van Hooij
42. Wie niet weg is, is gezien
Ze zat verscholen om
niet gevonden te worden.
Afgezonderd van de omgeving
was ze in elkaar gekropen.
Totdat haar snoetje
lachend omhoog kwam.
Achter de heuvel met
vergeet me nietjes.
Dichter Peter van Hooij
43. Nooit weggegaan
Hemelsbreed zijn
we altijd samen.
We kijken naar
dezelfde maan.
Al ben je zover
bij mij vandaan.
Ik ben nooit
bij je weggegaan.
Dichter Peter van Hooij
44. Vertrouw me maar
Ik heb je vast,
vertrouw me maar.
Ik laat je echt
niet vallen.
Ik ken je pijn,
die is zo zwaar.
Leun op mij,
vertrouw me maar.
Dichter Peter van Hooij
45. Ouder worden
De spiegel toont
de kleinigheden.
Lijnen en rimpels
krijgen we allemaal.
Dus wees voor je
leeftijd tevreden.
Want elke lijn en rimpel
vertelt een verhaal.
Dichter Peter van Hooij
46. Niet voorbij
Je leven is
niet voorbij.
Ik vergeet nooit
hoe je was.
Ik vergeet nooit
wat je zei.
Je leeft liefdevol
voort in mij.
Dichter Peter van Hooij
47. Terug naar die tijd
De heldere maan schijnt
door de paarse seringen.
In de rust van de nacht
hoor ik een nachtegaal zingen.
Over lang vervlogen jaren
van samenzijn en afscheid.
In de rust van de nacht
even terug naar die tijd.
Dichter Peter van Hooij
48. Stil verdriet
Lopend op
een eeuwig pad.
Tranen door de
wind gedroogd.
Stil verdriet
mijn lieve schat.
Je leven te
vroeg uitgedoofd.
Dichter Peter van Hooij
49. De winkeldeur
(subtiele humor)
Ik liep tegen de
glazen winkeldeur aan.
Ik hoorde zachtjes
een klein gilletje.
Het was een kind dat
mij vragend aankeek.
Waarom draagt u
eigenlijk geen brilletje?
Dichter Peter van Hooij
50. Ik word gebruikt
(subtiele humor)
Ik word door de dichter
gebruikt als het hem blieft.
Wanneer hij vrolijk is,
verdrietig of geliefd.
Ook al is hij meestal
heel ontspannen en zen.
Houd rekening met mij,
want ik ben maar een pen.
Dichter Peter van Hooij
51. Wees mild
Wees mild voor elkaar
en zie het goede in mensen.
We maken allemaal fouten
en hebben allemaal grenzen.
Wees mild voor elkaar,
dan heb je het fijn.
Probeer bovenal zelf
een goed mens te zijn.
Dichter Peter van Hooij
52. Net als jij
Net als jij, gaan de bloemen
vanzelf wel bloeien.
Net als jij, weten de vogels
hun richting wel te gaan.
Net als jij, zullen de wolken
hun weg wel vinden.
Net als jij, blijven de bomen
in hun eigen kracht staan.
Dichter Peter van Hooij
53. Ik ben voor jou bedoeld
Ik pluk de mooiste bloem
en weef het in je haren.
Met liefdevolle ogen
blijf jij naar mij staren.
Met je hand op mijn hart
laat jij weten wat je voelt.
Jij zegt: "Lieve schat, blijf bij mij,
want ik ben voor jou bedoeld."
Dichter Peter van Hooij
54. Witte veer
Een witte veer streek
voor mijn voeten neer.
Vanuit de hemel
op het groene gras.
Ik wist meteen
dat jij het was.
Dat je me lief hebt
vanuit de hemel.
Dichter Peter van Hooij
55. Mijn engel
Ik heb de hemel
aangeraakt.
Heel even
heb ik gekeken.
Mijn lief,
ik zag je daar.
Mijn engel
in de hemel.
Dichter Peter van Hooij
56. De hemel bestaat
Ik weet dat
de hemel bestaat.
Daar heb ik geen
boek voor nodig.
Geen heilig huis
of bedevaart.
Ik weet dat
de hemel bestaat.
Dichter Peter van Hooij
57. Licht zijn
Ruimte denken
en ruimte voelen.
Ademen en
openstaan.
Liefde kennen
en bedoelen.
Vanuit licht zijn
en samengaan.
Dichter Peter van Hooij
58. Je warme hart
Je warme liefdevolle hart
en je prachtige golvende haren.
Gewoon rustig naast je liggen
en dromerig in je ogen staren.
Je aura vol met prachtige kleuren
en de twinkeling in je groene ogen.
Elkaar heel subtiel aanvoelen
vol liefde, zachtheid en ingetogen.
Dichter Peter van Hooij
59. Jij
Jij met je
lieve glimlach.
Jij met je armen
rondom mij.
Jij met wie
ik vrij.
Jij en ik
zijn wij.
Dichter Peter van Hooij
60. Herfstavond
Ik zal voor de gezelligheid
een geurende kaars aansteken.
Kruip lekker dicht tegen me aan
onder de warme deken.
Een kop kruidenthee en
een chocoladekoek erbij.
Wat is de herfst toch heerlijk
met jou hier knus naast mij.
Dichter Peter van Hooij
61. Het hoogtepunt
Geef haar vleugels
van zacht satijn.
Laat haar op
de wolken drijven.
Laat haar zweven
in de maneschijn.
Laat haar bij
de sterren blijven.
Dichter Peter van Hooij
62. Heerlijke avond
Ik laat je dansen
en ik laat je zweven.
Ik laat je lichaam
om de mijne weven.
De sfeer is warm
en de muziek is zwoel.
Wat een heerlijke avond
en wat een heerlijk gevoel.
Dichter Peter van Hooij
63. Schone nacht
Je hield mijn hand vast
met je fluweelzachte huid.
We flirtte, spraken
en lachten voluit.
Iedereen keek, maar
dat kon ons niet storen.
We bleven tot
het ochtendgloren.
Dichter Peter van Hooij
64. Gebroken geluk
Scherven van
gebroken geluk.
Laat ze liggen,
stuk voor stuk.
Lijm ze niet,
dat heeft geen zin.
Want dan zitten er
altijd barstjes in.
Dichter Peter van Hooij
65. Er was eens
Er was eens een kabouter
met mooie schoentjes aan.
Hij wilde graag goed gekleed
naar de mooie elfjes gaan.
Hij droeg zijn beste mutsje
om een elfje te versieren.
Met een vleugje magie
en keurige manieren.
Dichter Peter van Hooij
66. Steeds opnieuw
Heb het leven lief
en wees dankbaar voor de dag.
Het is niet vanzelfsprekend
dat je die beleven mag.
Laat je onrust vliegen
en verwaaien in de wind.
Wees dankbaar voor de dag
die steeds opnieuw begint.
Dichter Peter van Hooij
67. Knispering
De knispering van het haardvuur
en de schaduw op je gezicht.
Je genieten als je de warme
chocolademelk drinkt.
Hoe je luistert naar de muziek
met je ogen dicht.
Je geneurie dat als een
zingend engeltje klinkt.
Dichter Peter van Hooij
68. Wonderen
Wonderen bestaan
en zijn er elke dag.
Een vogel die zingt
en een kind met een lach.
Een vlinder die danst
en een vriend die je zag.
Wonderen bestaan
en zijn er elke dag.
Dichter Peter van Hooij
69. Een stille groet
Er hangt een mysterieuze sfeer,
met het dauw boven het gras.
Voetsporen van een passant
die hier eerder was.
Ik teken met mijn hand
cirkels in het natte zand.
Als een stille groet
aan de volgende passant.
Dichter Peter van Hooij
70. Vleugels om je heen
Vleugels om je heen,
die beschermen tegen pijn.
Vleugels om je heen,
om niet meer bang te zijn.
Vleugels om je heen,
zo verwarmend en zo fijn.
Vleugels om je heen,
die van een engel zijn.
Dichter Peter van Hooij
71. Stoer genoeg
Ben jij stoer genoeg
om te durven janken?
Ben jij stoer genoeg
om kwetsbaar te durven zijn?
Ben jij stoer genoeg
om als een kind te lachen?
Ben jij stoer genoeg
zonder schone schijn?
Dichter Peter van Hooij
72. Herfstwandeling
Roodbruine herfstbladeren
dansend in de wind.
Een eekhoorn die in de kastanjeboom
zijn schuilplaatsje vindt.
Een kind stampt met de laarzen
in de grote regenplas.
Wat een prachtige dag
voor een warme regenjas.
Dichter Peter van Hooij
73. Een traan voor jou
Een traan voor jou,
omdat ik je heb gekend.
Een traan voor jou,
omdat je er niet meer bent.
Een traan voor jou,
als een parel over mijn wang.
Een traan voor jou,
een heel leven lang.
Dichter Peter van Hooij
74. Ik heb liever
Ik heb liever een gebroken hart,
dan een hart dat je niet kunt raken.
Liever een ontroerde geest,
dan een geest die verward.
Liever een helpende hand,
dan een hand die niet kan reiken.
Liever een mooi einde,
dan een relatie vol met smart.
Dichter Peter van Hooij
75. Vermijd negativiteit
Vermijd negatieve mensen
zonder idealen en zonder grenzen.
Richt je op de mensen
die jou positief voeden.
Richt je op je eigen doelen
en op je eigen wensen.
Vermijd negatieve mensen
en richt je op de positieve goeden.
Dichter Peter van Hooij
76. Vanavond bij mij
Je straalt vol verlangen
en je komt dichterbij.
Ik raak bedwelmd door
de zoete geur van je parfum.
Ik streel langs je hals
en strijk je haren opzij.
Je vraagt vol verlangen:
"Blijf je vanavond bij mij?"
Dichter Peter van Hooij
77. Begeerlijke verleiding
De zwoelheid van de nacht
raakte ons beide.
Je katoenen jurkje gleed
voorzichtig naar de grond.
Ik was betoverd toen
je op het bed neervlijde.
Met je prachtige contouren
en je sensuele mond.
Dichter Peter van Hooij
78. Verborgen kussen
Je maakt iets in mij los
met alles wat je zegt.
Maar het is veel meer
dan je woorden alleen.
Je woorden voelen
als verborgen kussen.
De hartstocht klinkt
door al je woorden heen.
Dichter Peter van Hooij
79. De wind
Ik wil niet daar zijn
waar de wind is verstomd.
Tussen betonnen muren
zonder het lied van vogels.
Ik wil niet de geplaveide wegen,
maar over groene paden lopen.
Waar je vogels hoort fluiten en bomen
hoort ruisen door het waaien van de wind.
Dichter Peter van Hooij
80. Je kunt pas
Je kunt pas de hemel waarderen
als je door de hel bent gegaan.
Je kunt pas redzaam zijn als je weet
hoe het is om alleen te staan.
Je kunt pas liefdevol helen
als je hart gebroken is geweest.
Je kunt pas moedig worden
als je ooit iets hebt gevreesd.
Dichter Peter van Hooij
81. Mens
Je bent als mens mooier
zonder schone schijn.
Je bent als mens mooier
als je kwetsbaar durft te zijn.
Je bent als mens mooier
als je troost zoekt voor je pijn.
Je bent als mens mooier
als je mens durft te zijn.
Dichter Peter van Hooij
82. Jij bent jij
Jij bent mooi, slim
en interessant.
Maar dat is niet
waarom ik je lief vind.
Jij verwarmt mijn hart
zoals geen ander dat kan.
Jij bent jij
en daar hou ik van.
Dichter Peter van Hooij
83. Lieve kleine momenten
De lieve kleine momenten
worden de mooiste herinneringen.
De fijne gesprekken
vanuit een liefdevol hart.
Het gebruikelijke kopje thee
met een lekker koekje erbij.
Juist die lieve kleine momenten
herinneren wij.
Dichter Peter van Hooij
84. Ik zwijg in mezelf
Ik zwijg in mijn gedachten
in de krachtige herfstwind.
Ik zwijg terwijl ik wandel en
de rust in mijn hoofd weer vind.
Zwijgen in mijn denken geeft
ruimte in mijn geest.
Ik zwijg in mijn gedachten,
totdat de herfststorm is geweest.
Dichter Peter van Hooij
85. Druppel
Niemand die
het ziet.
Mijn druppel
van verdriet.
Een hele
kleine traan.
Mijn druppel
zie je niet.
Dichter Peter van Hooij
86. Ik hoor de stilte
Ik hoor de stilte
van een vallend herfstblad.
Ik voel de regen
op het verdorde droge pad.
Ik ruik de geur
van vervlogen parfumlucht.
Ik zie de ademnood
in een vrije diepe zucht.
Dichter Peter van Hooij
87. Ga maar slapen
Ga maar slapen,
je bent zo vreselijk moe.
Ga maar slapen,
doe je ogen maar toe.
Ga maar slapen
en maak je geen zorgen.
Laat je bezorgdheid
maar over aan morgen.
Dichter Peter van Hooij
88. Zoete dromen
Achter een geheime toverdeur,
wachten zoete dromen.
Waar de kabouters en elfen zijn,
die speciaal voor jou daar komen.
Waar je vliegt door dromenland
en zweeft over eeuwige velden.
Daar waar alles mogelijk is
en geen grenzen en regels gelden.
Ik wens je zoete dromen.
Dichter Peter van Hooij
89. Kiezelsteen
(meditatiemoment)
De kiezelsteen
in het water.
Waarin de rimpeling
gedaante krijgt.
De golfjes vloeien
in cirkels rond.
Totdat het water
weer rustig zwijgt.
Dichter Peter van Hooij
90. De oude klok
Misschien zal morgen bij het ontwaken
de tijd een einde aan mijn leven maken.
Het kan zomaar gebeuren
en er zullen mensen zijn die om mij treuren.
Er zijn mensen die van mijn bestaan afweten,
maar voor ik het weet zijn ze mij vergeten.
Mijn schrijfsels komen in de vergetelheid
en ik verdwijn volledig in de eeuwigheid.
De oude klok telt af: tik tak, tik tak
Dichter Peter van Hooij
91. In de hemel
We zijn niet onmisbaar
in het grote bestaan.
We zijn slechts druppels
in een grote oceaan.
Wie jij bent zal men
straks niet meer weten.
Maar in de hemel wordt
je nooit vergeten.
Dichter Peter van Hooij
92. Een korreltje zand
Veel mensen vinden
zichzelf erg belangrijk.
Ze denken dat het leven
om hun draait.
Ik vind dat altijd
heel frappant.
Want je bent slechts
een korreltje zand.
Dichter Peter van Hooij
93. Ik voel je
Ik wou dat jij
nog hier kon zijn.
Ik blijf niet hangen
in verdriet en pijn.
Want ik voel je liefde
die er altijd is.
Maar ik ontkom er
niet aan dat ik je mis.
Ik voel je mijn lief, ik voel je.
Dichter Peter van Hooij
94. De maan glimlacht
De sterren knipogen
en de maan glimlacht.
Want ze weten dat jij
in de hemel op mij wacht.
Na het ontwaken uit
de donkere nacht.
Dat weten is wat
het gemis verzacht.
Tot straks mijn lief, rust zacht.
Dichter Peter van Hooij
95. Een stukje eeuwigheid
Jij bent voor mij
een stukje eeuwigheid.
Een stukje in mij dat
niet vergaat door de tijd.
Een stukje dat mijn
ziel steeds voedt.
Ik koester wat dat
stukje doet.
Onze liefde is voorgoed.
Dichter Peter van Hooij
96. De liefde van de boeddha
De liefde
van de boeddha.
De boeddha
in je hart.
Richt je
op de boeddha.
De liefde verzacht
je smart.
Dichter Peter van Hooij
97. Luister naar de wind
De wind draagt verhalen,
door mensen verteld.
Over voorspoed in het leven
en wat hen heeft gekweld.
Verhalen vol storm en regen
en een briesje van geluk.
Ik luister naar de wind
en de verhalen die ik pluk.
Dichter Peter van Hooij
98. Heilige verlangens
Ik zie schilderachtige taferelen
vanuit het lieflijke prieel.
Verrukkelijke melodieën
verzadigen mijn vredige geest.
Als een verborgen rivier
stromen mijn heilige verlangens.
Verlangens die worden vervuld
in de verhevenheid van rust.
Dichter Peter van Hooij
99. Dansende demonen
Verlam mijn hart niet met
de ketenen van je gebroken geest.
In een feestzaal vol dansende
demonen ben ik al eerder geweest.
Je kwellende pijn heb je verborgen
onder verleiding en zoete sensatie.
Lieve schat, je krijgt mijn liefde niet,
maar ik schenk je mijn inspiratie.
Dichter Peter van Hooij
100. Prachtige winter
Een afdruk van mijn voetstappen
op het knerpende gras.
Mijn voeten glijden voorzichtig
over de verijsde waterplas.
Besneeuwde weilanden
en ijskristallen aan de bomen.
Binnen is het gezellig en warm,
dus laat de winter maar komen.
Dichter Peter van Hooij
101. Meditatie voor de ziel
Ik drink van de eeuwig stromende nectar
en geniet van de rust die ik in meditatie vind.
Achter de mist van mijn stille gedachten
hoor ik de fluisteringen van mijn ziel.
Ik open de poort naar mijn hart, waar de
gezegende aanwezigheid te vinden is.
In de paradijselijke tuin van zielsgeluk
proef ik de zoetheid met de smaak van liefde.
Dichter Peter van Hooij
102. Een geestelijke dag
Mijn sluimerende geest zal de nacht
weer met prachtige dromen bedekken.
Ik zal bij de dageraad opstaan
en mijn slapende geest weer wekken.
Met mijn ontwaakte wakkere geest
zal ik weer de nieuwe dag ingaan.
Totdat het in de avond weer tijd is
om naar het land der dromen te gaan.
Dichter Peter van Hooij
103. Dans met mij
In de stralen van mijn warme hart ontluiken
de gevoelvolle zinnen van poëzie en troost.
De poëtische gezangen vol verlangen doen
je ziel dansen op het ritme van mijn hart.
Dans met mij voorbij de blinde illusies en
zie het wonderschone wonder van het leven.
Dans met mij op het ritme van mijn woorden,
want het zal je troosten en vreugde geven.
Dichter Peter van Hooij
104. Kwetsbare sterke man
Ieder mens met emotionele pijn
weet dat we allemaal kwetsbaar zijn.
Verlies en verdriet krijgen
de sterkste man op zijn knieën.
Iedereen krijgt een gebroken
hart door verlies en verdriet.
We zijn allemaal kwetsbaar,
ook als je dat aan iemand niet ziet.
Dichter Peter van Hooij
105. De boom van troost
Toen ik onder de boom schaduw zocht
vond ik troost in mijn bedroefde hart.
Samen met de takken wiegde ik
rustig en langzaam heen en weer.
Als een kind dat in de armen van
zijn moeder genegenheid vindt.
In mijn hart ontsprong een
bodemloze bron van troost en liefde.
Dichter Peter van Hooij
106. De donkere nacht van de ziel
(symboliek)
Zo duister en lang was de nacht dat ik
niet kon geloven dat ik nog zou ontwaken.
Ik moest ontwaken uit de donkere
nacht van de ziel en in het licht geraken.
Het kleurloos nachtelijk duister
ontnam mijn wensen en dromen.
Maar het is de volgende dag
toch nog goed gekomen.
Dichter Peter van Hooij
107. Een koekje
(subtiele humor)
Ik wil graag een koekje
bij een kopje thee.
Veel hoeft het niet te zijn,
maar dan wel graag twee.
Bij een kopje koffie
wil ik er graag drie.
Als er een heel pak is,
doe me dan maar die.
Dichter Peter van Hooij
108. Het leven is een schouwspel
Het leven is een schouwspel
en je hart is het theater.
Soms gevuld met verdriet
en soms met veel geschater.
Bij huilen en bij lachen rolt
er een traan over je gezicht.
In het theater van je hart
wordt elke traan belicht.
Dichter Peter van Hooij
109. De engelen huilen
De regen valt verdrietig
als tranen uit de lucht.
De wind waait droefgeestig
als een hele diepe zucht.
De hemelse engelen huilen,
ook als je het niet ziet.
Want hoe gemene mensen
zijn, doet engelen verdriet.
Dichter Peter van Hooij
110. De boeddha in de lotus
De glimlach van de boeddha
weerspiegelt mijn kracht.
Een geestelijke kracht,
compassievol en zacht.
In mijn hart zit de boeddha,
die vriendelijk naar mij lacht.
De boeddha in de lotus
heeft mij zachte kracht gebracht.
Dichter Peter van Hooij
111. Ik blijf nog even zitten
De ochtendnevel
zweeft over het kalme water.
Een wandelaar neemt een
sluier van mist met zich mee.
Het park is stil en rustig
zo ’s morgens heel vroeg.
Ik blijf nog even zitten,
want ik heb nog tijd genoeg.
Dichter Peter van Hooij
112. Ochtendritueel
Ik weet nog onze ochtenden,
met altijd koffie bij je ontbijt.
Je boterham met zoetigheid
en hoe je altijd het fruit snijdt.
Je neemt de tijd en bent nooit druk
en geniet rustig van ons ochtendgeluk.
Na het ontbijt zeg je altijd:
"Mijn dag kan niet meer stuk."
Dichter Peter van Hooij
113. Ik wens je
Ik wens je hartstocht, verwantschap
en verbondenheid.
Ik wens je vriendschap, gezelligheid
en saamhorigheid.
Ik wens je steun, troost en bemoediging
in je leven.
Ik wens je al het goede toe wat mensen
je kunnen geven.
Dichter Peter van Hooij
114. Het zwanenmeer
Op de klanken van piano en harp
zag ik de ballerina in haar dans.
Stralend op het podium
en perfect in balans.
De ballerina als een sierlijke zwaan
in het licht gehuld.
Zwevend over het zwanenmeer,
met de zaal compleet gevuld.
Dichter Peter van Hooij
115. Mijn engelen
De meeste engelen hebben vleugels
en zweven met liefde in het rond.
Maar deze engelen hadden benen
en gaven hun liefde hier op de grond.
Nu hebben zij onzichtbare vleugels
en zweven zalig in de hemel rond.
Ik kan ze slechts zien in herinnering,
maar ik voel hun liefde hier op de grond.
Dichter Peter van Hooij
116. Een zware reis
Over uitgestrekte velden
en kronkelende paden.
Over de berg tot aan
het grote meer.
Het is een zware reis
door dit leven.
Maar ik doe het zo
nog een keer.
Dichter Peter van Hooij
117. Onbaatzuchtig
Bewust vergeet
ik mezelf volledig.
Ik zie mijn leven
alsof ik er los van sta.
Onthecht van ego
en eigenbelang.
Onbaatzuchtig is
de weg die ik ga.
Dichter Peter van Hooij
118. Dit ene ogenblik
Ik luisterde naar je hart,
zodat ik je gedachten kon horen.
Je gezicht reflecteerde alles
wat je hart mij vertelde.
Alles leek samen te komen
in dit ene ogenblik.
Waarin je meer vertelde
dan met al je woorden.
Dichter Peter van Hooij
119. De belofte van de ochtend
De ochtendzon tilt de nevels van de velden,
terwijl de heuvels golven in het zachte ochtendlicht.
De horizon draagt het prachtige ochtendzicht,
dat zo mooi is dat zelfs de wind er stil van is.
Er loopt een man druk in zijn gedachten
en loopt het wonderschone landschap mis.
Hij hoort de belofte van de ochtend niet,
die je alleen kunt horen als je stil geniet.
Ik hoop dat jij het horen mag,
want de ochtend belooft een mooie dag.
Dichter Peter van Hooij
120. Ik ben genoeg
Ik ben licht
en ik ben zacht.
Ik ben genoeg,
dat is mijn kracht.
Ik ben hemel
en ik ben aarde.
Ik ben genoeg,
dat is mijn waarde.
Ook jij bent genoeg.
Dichter Peter van Hooij
121. De bomen fluisteren
De bomen fluisteren geheimen,
over hoe de oude wijzen waren.
Eeuwenlang waren zij bezig
om de helende wijsheid te vergaren.
De wind deed hun naam vergeten,
maar hun wijsheid blijft bestaan.
Hun wijsheid van de natuur
zal altijd blijven en nooit vergaan.
Dichter Peter van Hooij
122. Droom je leven
Laat je droom dansen, als vuur in de nacht,
een droom die jouw hart in beroering bracht.
Droom over je dromen, zacht als de wind,
met diepe geheimen die niemand ooit vindt.
Droom je leven en leef je droom
en blijf jezelf zonder schroom.
Zodat je droom geleefd wordt
en je leeft in een droom.
Dichter Peter van Hooij
Alle auteursrechten zijn voorbehouden aan de auteur Peter
van Hooij (auteurswet 1912). Het schrijfwerk van Peter van Hooij is
auteursrechtelijk beschermd en op datum gedocumenteerd.
Thuiscursus chanboeddhisme van Peter van Hooij: https://chinesezenarnhem.blogspot.com
